Georges Brassens
Les passantes
Paroles: Antoine Pol. Musique: Jean Bertola
autres interprètes: Francis Cabrel
Je veux dédier ce poème Download the song Here
A toutes les femmes qu'on aime
Pendant quelques instants secrets
A celles qu'on connait à peine
Qu'un destin différent entraîne
Et qu'on ne retrouve jamais
A celle qu'on voit apparaître
Une seconde à sa fenêtre
Et qui, preste, s'évanouit
Mais dont la svelte silhouette
Est si gracieuse et fluette
Qu'on en demeure épanoui
A la compagne de voyage
Dont les yeux, charmant paysage
Font paraître court le chemin
Qu'on est seul, peut-être, à comprendre
Et qu'on laisse pourtant descendre
Sans avoir effleuré sa main
A celles qui sont déjà prises
Et qui, vivant des heures grises
Près d'un être trop différent
Vous ont, inutile folie,
Laissé voir la mélancolie
D'un avenir désespérant
Chères images aperçues
Espérances d'un jour déçues
Vous serez dans l'oubli demain
Pour peu que le bonheur survienne
Il est rare qu'on se souvienne
Des épisodes du chemin
Mais si l'on a manqué sa vie
On songe avec un peu d'envie
A tous ces bonheurs entrevus
Aux baisers qu'on n'osa pas prendre
Aux cœurs qui doivent vous attendre
Aux yeux qu'on n'a jamais revus
Alors, aux soirs de lassitude
Tout en peuplant sa solitude
Des fantômes du souvenir
On pleure les lêvres absentes
De toutes ces belles passantes
Que l'on n'a pas su retenir
ژرژ برسنس
رهگذران
میخواهم این شعر را تقدیم کنم
به تمام زنهایی که دوست داشتهایم
حتی برای لحظههایی پنهانی
به زنهایی که خیلی کم شناختهایم
که سرنوشتی دیگر در انتظارشان بوده
و دیگر هیچوقت آنها را نمیبینیم
به همان زنی که میبینیماش
که ثانیهای دم پنجره ظاهر میشود
و زود ناپدید میشود
ولی همان سایهی بلندبالاش
آنقدر جذاب و ظریف است
که گل از گل آدم میشکفد
به آن همسفری که
چشمانش، این مناظر هوشربا
راه را کوتاه میکنند
همان که شاید ما تنها کسی باشیم که درکش میکنیم
و با این حال میگذاریم پیاده شود
بدون آنکه دستمان به دستش خورده باشد
به زنانی که دیگر متأهل شدهاند
و حالا ساعاتی کسلکننده را سر میکنند
کنار یکی که با خودشان خیلی فرق دارد
و با دیوانگی بیثمری برای شما
سر درد دلشان را باز میکنند
درد از آیندهای بی امید را
نگارهای عزیز بر دیده گذشته
امیدهای روزهای بر باد رفته
شما فردا فراموش خواهید شد
و خوشبختی هم که دوباره در بزند
بعید است که دیگر یادمان بیاید
اتفاقهای کوچکی را که در راه میافتاد
اما زندگی را هم اگر باخته باشیم
باز با اندک حسرتی میاندیشیم
به تمام این خوشبختیهای زودگذشته
به بوسههایی که جرأت نکردیم بگیریم
به دلهایی که شاید هنوز چشمانتظارمان باشند
به چشمهایی که دیگر دوباره ندیدیم
بله، در شبهای خستگی
که تنهاییمان را پر کردهایم
با اشباح خاطره
اشک میریزیم به یاد لبهای غایبِ
تمام رهگذران زیبایی
که نتوانستیم نگهشان داریم
